| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شعر |
|
یک غـــــزل تا رویش فصلی دوباره مانده است یک غـــــــزل تا انتهای کـــوچه های بی کسی رخنـــــــه در دیوار سخت آرزو هامی کنــــــــم آن زمــــــــانی را که می آئی بدادم می رسی *** واژه ها گـــــــل می کنند از این حضور سبز تو فاصله دیگـــــــر چه معنی می دهد از بعد این بیقــــــرار و مضطـــــرب در انتظـــــــــار دیدنت گــــــوشه ای تنهـــــــا نشستم تا بیائی نازنین *** قانعـــــم با دیدن یکبــــــــاره ات هر جا که شد تا که دل از غصه ی تنهـــــا ئی ام خـــالی کنم یا که این پیــــوند زیبا را به هــــر عنوان که شد بر دل کج خلـــق و بد اندیش خـــود حالی کنم *** یک غـــــزل تا رویش فصلی دوباره مانده است یک غــــــــزل تا اوج رویا مـــــــــانده و این آرزو یک غزل مانده که « تنها» با تو باشم بعد از این یک غـــــزل تا آشنــــائی با دلت بی گفتگـــــو! ب.م.تنها
|
|
+ نوشته شده در
جمعه 18 آذر1384ساعت 20:6 توسط بهزاد جعفری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
با سلام خدمت همه ي دوستان
مـــی نویسم از همین دور و برا قصــــــه آدم بزرگـــــــای عجیب که فقط انشــای عشق و بلدن از همین پوسترای عجیب قریب! بهزاد جعفري بوده و هستم و خواهم بود متولد 1356 و ساكن تهران EMAIL:BEHZAD_JAFARY@YAHOO.COM TEL:09358783128 تذكر مهم! استفاده از مطالب اين وبلاگ تنها با ذكر منبع بلا مانع مي باشد. ارادتمند همه ی دوستان: ب.م.تنها |
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1387 اسفند 1386 شهریور 1386 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 تیر 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 |
| آرشیو موضوعی |
|
نقد و بررسی اشعار دوستان مجموعه ای از اشعار کلاسیک مجموعه ای از ترانه ها اشعار سپید و نیمائی |
|
RSS
|